عصرايران - محمود احمدي نژاد ، به رئيس سازمان انرژي اتمي دستور داد فرايند غني سازي اورانيوم با خلوص 20 درصد آغاز شود.
اين رويداد - که به سرعت در کانون توجه رسانه هاي جهان قرار گرفت - پس از آن رخ داد که رئيس جمهور در برنامه تلويزيوني هفته گذشته خود ، سخناني درباره تبادل سوخت هسته اي گفت که به عقب نشيني ايران از مواضع هسته اي اش تعبير شد و چنين تفسير شد که ايران حاضر است اورانيوم سه و نيم درصد غني شده اش را به خارج بفرستد.
از اين رو ، دستور صريح احمدي نژاد به آغاز عمليات غني سازي 20درصدي ، حامل اين پيام آشکار بود که ايران از مواضع اصولي خود کوتاه نيامده و حاضر نيست دستاورد چند ساله فعاليت هاي هسته اي اش را يکجا تقديم غرب کند.

در واقع دستور به آغاز غني سازي 20 درصدي ، بدين معناست که ايران زير بار خروج يک طرفه اورانيوم سه و نيم درصدي اش از کشور نخواهد رفت و با توجه به اين که غرب نيز تبادل در خاک ايران را نپذيرفته است ، راه سوم ، يعني غني سازي 20 درصدي در داخل پيگيري مي شود و الا اگر ايران پشينهاد غربي ها را مي پذيرفت يا طرف مقابل به خواسته ايران تمکين مي کرد ، الزامي براي غني سازي 20درصدي نبود.

با اين اوصاف ، دستور جديد احمدي نژاد بنيان هاي تحليلي غربي ها که انتظار خروج اورانيوم از کشور را داشتند ، بر هم ريخت و آنها را با موقعيت جديدي در تعامل با ايران قرار داد: "يا پذيرش شرايط تهران مبني بر تبادل سوخت در داخل ايران و يا نظاره کردن چرخش سانتريفيوژهاي ايران براي غني سازي راهبردي 20 درصدي".

البته غربي ها مي توانند شرايط ايران را نپذيرند و به بازي تحريم ها ادامه دهند ولي تجربه ثابت کرده است که تحريم ها قادر به توقف برنامه هسته اي ايران نيستند و اتفاقاً با تشديد تحريم ها ، هر اندازه که بر ميزان هزينه برنامه هسته اي افزوده مي گردد ، عزم مسوولان ايراني براي به نتيجه رساندن اين پروسه جزم تر مي شود.
درست است که تحريم ها مي توانند بر اقتصاد ايران فشار بياورند ولي نتيجه مورد نظر واضعان تحريم ها ، يعني توقف برنامه هسته اي ايران را محقق نخواهد ساخت و از پشم تحريم ها ، کلاهي براي غرب بافته نخواهد شد.

اما احمدي نژاد در کنار دستور خود به رئيس سازمان انرژي اتمي ، جمله اي نيز گفت:«ما در عين حال آماده مذاکره براي تبادل سوخت هستيم.» و با اين جمله ، در واقع به طرف هاي هسته اي اعلام کرد که راه مذاکره همچنان باز است.

از کنار هم قرار دادن اين دو ، يعني "دستور آغاز غني سازي 20 درصدي" و " آمادگي براي مذاکره" اين گزاره حاصل مي آيد که از اين پس و در ماجراي رآکتور تهران -که نيازمند سوخت هسته اي براي مصارف پزشکي است - زمان به زيان ما پيش نخواهد رفت و اين طرف هاي مقابل هستند که بايد نگران گردش عقربه ها و ورق خوردن تقويم شوند زيرا اگر حاضر به تبادل با شرايط ايران نشوند ، ناگزير بايد شاهد غني سازي 20 درصدي در ايران باشند و حداکثر به دنبال اجماع در شوراي امنيت براي صدور قطعنامه اي جديد بروند ؛ قطعنامه اي که ايران ، آن را ظالمانه و خلاف مقررات بين المللي و حقوق مندرج در ان. پي . تي خواهد خواند و از اجراي آن ، سرباز خواهد زد.

واقعيت اين است که هر چند در دوران احمدي نژاد سه قطعنامه شوراي امنيت عليه ايران تصويب شد، اما ايستادگي دولت هاي نهم و دهم در موضوع هسته اي و دستاوردهاي بزرگ و غيرشعاري اين حوزه آنقدر ارزشمند بودند که در يک نگاه کلان ، بتوان تيم هسته اي کنوني را از گروه هاي ديپلماتيک تا متخصصان و دانشمندان ، تحسين کرد.
در کنار همه نقدهايي که بر احمدي نژاد وارد است ، نبايد از انصاف گذشت که او در قضيه هسته اي ، رويکردي ملي و شجاعانه داشت و درست به همين دليل است که برداشت هاي اخير از سخنان وي در خصوص کوتاه آمدن در ماجراي تبادل ، بسيار عجيب مي نمود که خوشبختانه با اقدام به موقع وي ، اين شائبه -که اعتراض نيروهاي دلسوز داخلي را به دنبال داشت - بر طرف شد.

 احمدي نژاد در شرايطي دولت نهم را تحويل گرفت که تاسيسات هسته اي ايران غير فعال شده بودند و غني سازي معلق شده بود و غربي ها نيز تهديد مي کردند که اگر امروز غني سازي آغاز شود ، فردا موشک هاي کروز به سمت ايران روانه خواهند شد ولي اکنون بيش از چهار سال است که غني سازي از سر گرفته شده و کشورهايي که زماني حتي فعاليت يک سانتريفيوژ تحقيقاتي را نيز نمي پذيرفتند ، موضوع بحث امروزشان ، نه اصل غني سازي ، که ميزان و درصد غني سازي است.

فراموش نکنيم که در دنياي بي رحم سياست بين الملل ، نه تعارفات و شعارها ، که "برگ برنده" ها ، حرف اول را مي زنند و آغاز غني سازي 20درصد در ايران نيز مي تواند يکي از همين برگ برنده ها در مراحل بعدي باشد.